ŚP. BR. JÓZEF ZGLIŃSKI (1954-2024)

 

Śp. br. Józef Zgliński, profes wieczysty Prowincji Matki Bożej Niepokalanej Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych w Polsce, jubilat w Zakonie, zmarł dnia 19 listopada 2025 r. w Niepokalanowie, w wieku 71 lat, w 32. roku życia zakonnego.

Śp. br. Józef urodził się 6 marca 1954 r. w Spoczynku, w gminie Koneck (obecnie w woje­wództwie kujawsko-pomorskim). Pochodził z rolniczej rodziny Józefa i Walerii zd. Marciniak. Miał 1 brata i 3 siostry. Został ochrzczony 21 marca 1954 r. w kościele parafialnym pw. św. Prokopa w Konecku. W tej samej parafii przyjął Sakrament Bierzmowania 16 czerwca 1968 r., obierając za swego Patrona św. Piotra.

Br. Józef rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej w Świętem (1961-1969), którą kontynuował w dwuletniej Szkole Przysposobienia Rolniczego w Konecku (1969-1971). Ukończył także kurs traktorzysty, podejmując pracę w Kółku Rolniczym w Konecku. W tym zakładzie pracował do 1984 r., zdobywając prawo jazdy trzech kategorii (A, B, C) i prawo do obsługi technicznej maszyn rolniczych (w tym kombajnu). Następnie przeprowadził się do Torunia, pracując od 1 maja 1984 r. w Zrzeszeniu Transportu Prywatnego jako kierowca taksówki. Zawiesił jednak tę działalność ze względu na stan zdrowia rodziców i w 1990 r. powrócił do rodzinnej miejscowości.

W tym czasie w oczach swojego proboszcza uchodził za dobrego chrześcijanina „zdradzającego od wielu lat objawy powołania do służby Bożej w Kościele”, co przejawiało się w wypełnianiu synowskich obowiązków wobec rodziców, pobożności i pracowitości (ze Świadectwa moralności, z dnia 13.07.1992 r.).

W lipcu 1992 r. br. Józef złożył prośbę o przyjęcie go do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych jako brata zakonnego, by – jak sam pisał – zrealizować pragnienie ofiarowania Panu Bogu swojej pracy, modlitwy i całego swojego życia.

W odpowiedzi został skierowany do Niepokalanowa, gdzie 18 sierpnia 1992 r. rozpoczął postulat, mając za magistra o. Andrzeja Dubowskiego. Po roku, został przeniesiony do Smardzewic, gdzie z dniem 7 września 1993 r., wraz z innymi młodszymi braćmi, pod okiem o. Kazimierza Mościckiego, zaczął się dla niego kanoniczny rok przygotowania do złożenia ślubów zakonnych. Tym samym w święto Narodzenia NMP, 8 września 1994 r., mógł złożyć pierwszą profesję zakonną w smardzewickim sanktuarium na ręce ówczesnego Sekretarza Prowincji, o. Andrzeja Tymińskiego. Na czas junioratu powrócił do Niepokalanowa, gdzie pod kierunkiem o. Marka Zienkiewicza, a następnie o. Mirosława Adaszkiewicza, oprócz praktyk duchowych i nauki, podejmował się licznych obowiązków. W tym okresie formacji niósł pomoc chorym w infirmerii, a także pracował w wysyłalni „Rycerza Niepokalanej” i w niepokalanowskiej piekarni, by ostatecznie trafić prawie na całe swe zakonne życie do działu mechanicznego. Lata na junioracie były naznaczone też śmiercią taty w roku 1995.

W uroczystość św. Franciszka z Asyżu, 4 października 1999 r., w Bazylice w Niepokalanowie – od lat wyrażając pragnienie ofiarowania swojej skromnej modlitwy, pracy i życia na zawsze Panu Bogu i Matce Najświętszej oraz służenia, nie ograniczając swych sił i trudu, w Zakonie Braci Mniejszych w Niepokalanowie (por. Podanie z dnia 26.06.1999 r.) – br. Józef złożył uroczyste śluby zakonne, które przyjął delegat o. Prowincjała i ówczesny gwardian Niepokalanowa, o. Mariusz Paczóski.

Od początku swego życia zakonnego śp. br. Józef uchodził za osobę, która posiadała łatwość nawiązywania dobrych relacji i współpracowania z innymi, przez co był lubiany i akceptowany przez braci, chociaż nigdy tego nie wykorzystywał. W pracy był sumienny i dokładny, ofiarny i usłużny, dyspozycyjny i podejmujący się wielu dodatkowych obowiązków (wręcz je wyszukując, zwłaszcza, gdy widział współbraci potrzebujących). Sam sobie stawiał duże wymagania i od innych wymagał szczerości, otwartości i porządku. Nie szukał życia wygodnego i wiele czasu poświęcał na modlitwę indywidualną. Bracia zapewne zapamiętają go także jako wieloletniego niestrudzonego pracownika działu mechanicznego, który nierzadko do późnych godzin poświęcał swój czas, by szerzyć kult Niepokalanej i przyczyniać się do produkcji swoistego narzędzia apostolskiego do pozyskiwania dusz i oręża do walki ze złem (jak uczył św. ojciec Maksymilian M. Kolbe), przez wybijanie Cudownego Medalika. Wraz z chorobą i śmiercią br. Józefa odchodzi w cień kolejny etap historii Niepokalanowa.

Br. Józef wyszedł na spotkanie z „siostrą naszą śmiercią cielesną” w niepokalanowskim szpitaliku w nocy 19 listopada 2025 r., otoczony obecnością i modlitwą grupki braci, po otrzymaniu świętych Sakramentów. Od kilku lat walczył z chorobą nowotworową i był poddany operacji. W tym roku, ze względu na pogarszający się stan zdrowia i konieczną ciągłą opiekę trafił na kilka miesięcy do hospicjum. Pragnął jednak odejść do domu Ojca w miejscu, w którym przeżywał swoje zakonne powołanie i w którym poświęcał się w skromnej pracy i cichej modlitwie. Dlatego od sierpnia 2025 r. przebywał w infirmerii w Niepokalanowie, przygotowując się na ostatni etap swojej drogi i dając przykład znoszenia cierpienia i choroby.

Powierzamy śp. br. Józefa Niepokalanej Matce Bożej, której się oddał i dał prowadzić drogą do Jej Syna, a naszego Pana. Prosimy też o wstawiennictwo naszych i jego świętych Patronów, zwłaszcza św. Franciszka z Asyżu, w których widział skuteczną opiekę i wsparcie w swym zakonnym i życiowym pielgrzymowaniu i wytrwaniu do końca (por. Podanie z dnia 26.06.1999 r.).

Uroczystości pogrzebowe śp. br. Józefa Zglińskiego odbyły się 21 listopada 2025 roku w Niepokalanowie. Rozpoczęły się o godz. 10.00 czuwaniem modlitewnym w Kaplicy św. Maksymiliana. Następnie bracia przeszli procesyjnie z Sanktuarium do Bazyliki, gdzie o godz. 11.00 została odprawiona Msza Święta w intencji zmarłego Brata. Przewodniczył jej o. Piotr Żurkiewicz, Minister Prowincjalny, a okolicznościową homilię wygłosił o. Zbigniew Deryło z Niepokalanowa. Kondukt żałobny na cmentarz klasztorny poprowadził i przewodniczył modlitwą nad trumną zmarłego brata gwardian niepokalanowskiego klasztoru, o. Piotr Szczepański.

o. Jan M. Olszewski

Sekretarz Prowincji

 

Śp. Ojciec Stanisław PIĘTKA, profes wieczysty i kapłan, jubilat w Zakonie, zmarł dnia 9 listopada 2025 r. w klasztorze pw. św. Maksymiliana M. Kolbego Niepokalanów Lasek w Teresinie; ukończył 72 lata, przeżywszy 53 lata jako zakonnik i 46 lat jako kapłan.

1. Stanisław Piętka urodził się dnia 10 lipca 1953 roku w Sochaczewie, w rodzinie Józefa i Marianny z  domu Kociszewska. Miał dwóch młodszych braci. Został ochrzczony 22 lipca 1953 r. w kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kampinosie, otrzymując imiona Stanisław Jan.

W latach 1960-1968 kształcił się w Szkole Podstawowej w Kampinosie, po ukończeniu której kontynuował naukę w Niższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Niepokalanowie (1968-1972).

W tym czasie w Niepokalanowie przyjął sakrament bierzmowania z rąk ks. bpa Jerzego Modzelewskiego, biskupa pomocniczego archidiecezji warszawskiej.

Po eksternistycznym egzaminie maturalnym w Mińsku Mazowieckim w dniu 26 kwietnia 1972 r. i otrzymaniu świadectwa dojrzałości Liceum Ogólnokształcącego podjął decyzję o wstąpieniu do zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych Prowincji Matki Bożej Niepokalanej. W podaniu o przyjęcie, prócz woli zostania kapłanem zakonnym, wyraził także pragnienie zdobywania dusz dla Chrystusa przez Niepokalaną.

Dnia 2 września 1972 r. rozpoczął nowicjat w Łodzi-Łagiewnikach pod kierunkiem mistrza o. Augustyna Januszewicza. Po roku, 2 września 1973 r., złożył pierwszą profesją zakonną na ręce Wikariusza Prowincji krakowskiej, o. Albina Dudka.

W tym samym roku rozpoczął dalszą formację zakonną i studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Krakowie, zwieńczone w 1979 r. Dyplomem ukończenia studium, po zdaniu egzaminu „Theologicum” i napisaniu pod kierunkiem o. Damiana Synowca pracy dyplomowej: Reformy generała Montanari w polskiej prowincji franciszkanów w latach 1619-1625.

Od samego początku w oczach wszystkich wychowawców był widziany jako pobożny, uczynny i koleżeński, otwarty i szczery, sumienny i ofiarny oraz pogodny i gorliwy alumn, wywierający pozytywny wpływ na otoczenie, a przez samych współbraci uważany za jednego z lepszych kleryków. Ciekawostką może być fakt, że w Seminarium krakowskim był kapitanem sportu – jednak, jak pisze wychowawca – „sportem zajmował się raczej teoretycznie niż praktycznie”.

Po czterech latach formacji wstępnej, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP, 8 grudnia 1977 r. w Krakowie złożył śluby wieczyste, które przyjął wspomniany o. Albin Dudek, wówczas prowincjał krakowski.

Okres formacji seminaryjnej został uwieńczony święceniami kapłańskimi. Najpierw 10 czerwca 1978 r. z rąk ks. bpa Stanisława Smoleńskiego, biskupa pomocniczego archidiecezji krakowskiej, przyjął w Krakowie święcenia diakonatu, a 27 maja 1979 r. ks. bp Zbigniew Kraszewski, biskup pomocniczy warszawski, udzielił mu w Niepokalanowie święceń w stopniu prezbiteratu.

Zaraz po święceniach, w połowie lipca 1979 r. o. Stanisław udał się do Miedniewic, gdzie przez rok służył pomocą duszpasterską i katechetyczną przy tamtejszej parafii.

Po roku został skierowany do Niepokalanowa, gdzie posługiwał jako spowiednik i ojciec Duchowny Niższego Seminarium Duchownego, opiekował się też kołem Rycerstwa Niepokalanej i uczył się posługi rekolekcjonisty.

W sierpniu 1981 r. powrócił do Miedniewic jako katecheta i duszpasterz, a zwłaszcza jako opiekun grupy MI. Na przełomie lat 1984-1985 wyjechał do Otwocka, by tam służyć jako kapelan Sióstr Franciszkanek Maryi. W tym czasie z ramienia Prowincji miał współpracować z Ośrodkiem Apostolstwa Trzeźwości w Zakroczymiu. Natomiast od sierpnia 1985 r. przebywał w klasztorze warszawskim, gdzie pełnił obowiązek ekonoma, nie stroniąc od pracy katechetycznej i rekolekcyjnej.

Jeszcze w styczniu 1981 r. złożył podanie o możliwość rozpoczęcia studiów w zakresie mariologii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, na które otrzymał pozwolenie od Prowincjała. Tym samym w latach 1981-1983 podjął studia magistersko-licencjackie z teologii dogmatycznej o kierunku mariologicznym, które kontynuował w latach 1987-1988, uzyskując w październiku 1988 tytuł magistra teologii w zakresie teologii dogmatycznej w oparciu o pracę: WstawiennictwoNajświętszej Maryi Panny według odnowionej rzymskiej liturgii eucharystycznej po Soborze Watykańskim II, napisaną pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Andrzeja Zuberbiera.

Aby uzyskać licencjat kanoniczny z teologii dogmatycznej już na Wydziale Teologicznym UKSW musiał poczekać do 29 czerwca 2010 r. Ostatnią motywacją – jak sam pisał w podaniu – było dokończenie przerwanych studiów z powodu pożaru i spalenia zebranych materiałów. W październiku tego roku rozpoczął niestacjonarne teologiczne studia doktoranckie ze specjalności mariologia na Wydziale Teologicznym UKSW w Centrum Studiów Mariologicznych „Kolbianum” w Niepokalanowie, które ukończył w 2012 r. W marcu 2015 r. po obronie rozprawy doktorskiej Teologiczne znaczenie i aktualność Dyplomika Militia Immaculatae w świetle pism św. Maksymiliana Kolbego. Studium historyczno-teologiczne,napisanej pod kierunkiem o. dra hab. Grzegorza Bartosika, prof. UKSW, uzyskał tytuł doktora nauk teologicznych w dyscyplinie mariologia.

Ze względu na swoją pasję i zdolności był wybierany w latach 1999-2005 i 2008-2014 do Zarządu Polskiego Towarzystwa Mariologicznego. Od roku 2012 był również członkiem korespondentem Międzynarodowej Papieskiej Akademii Maryjnej.

Jednak głównym rysem jego życia była praca na rzecz Rycerstwa Niepokalanej. Od czasów kleryckich – jak sam wspomina – interesowała go szczególnie mariologia św. Maksymiliana M. Kolbego. W opiniach z Seminarium czytamy, że z zapałem oddawał się sprawom misyjnym i działalności w sekcji charytatywnej koła Rycerstwa Niepokalanej, że był wręcz przejęty ideą św. Maksymiliana M. Kolbego. Także od pierwszych lat swej posługi kapłańskiej zaangażował się w opiekę nad grupami MI przy naszych kościołach w Miedniewicach i Niepokalanowie. Będąc jeszcze w Warszawie, został wybrany w 1986 r. Asystentem Prowincjalnym ds. Rycerstwa Niepokalanej, który to obowiązek pełnił nieprzerwanie do roku 2000.

Z tej racji w sierpniu 1987 r. obediencja skierowała o. Stanisława do Niepokalanowa, gdzie jednocześnie wypełniał posługę stałego spowiednika sióstr klarysek w nowopowstałej fundacji w Miedniewicach. Natomiast w 1989 został posłany do Niepokalanowa Lasku, gdzie uchwałą kapituł stał się przełożonym tego domu filialnego (do 2004 r.) i kierownikiem Ośrodka formacyjnego Rycerstwa Niepokalanej. Ponownie przyjął te obowiązki w latach 2012-2016. Przez dziesięć lat, od 1989 do 1999, był też zastępcą dyrektora narodowego Rycerstwa Niepokalanej, a następnie, w latach 1999-2005 i 2012-2021, Prezesem Narodowym Stowarzyszenia „Rycerstwo Niepokalanej” w Polsce.

Większość z braci wspomina o. Stanisława z tego okresu jako niestrudzonego kaznodzieję, rekolekcjonistę, budowniczego domu rekolekcyjnego i kaplicy w Niepokalanowie Lasku, jeżdżącego po całej Polsce propagatora kultu i oddania się Niepokalanej w duchu św. Ojca Maksymiliana M. Kolbego, a jednoczenie otwartego, życzliwego, troskliwego, towarzyskiego, bez uprzedzeń, nie zrażającego się niczym – jednym słowem – dobrego zakonnika i kapłana.

Śladem tego maryjno-kolbiańskiego ducha o. Stanisława są również liczne artykuły, m.in. w miesięcznikach: „Rycerz Niepokalanej”, „Informator Rycerstwa Niepokalanej”, „Echo Niepokalanowa”, „Listy z Niepokalanowa”, „Biblioteka Kaznodziejska”; tygodnikach: „Niedziela” (za współpracę z którym otrzymał w 2010 nagrodę Sursum Corda) i „Źródło”, a także kilka w „Naszym dzienniku”; oraz różne materiały w formie broszur. Można znaleźć też kilka publikacji w serii „Biblioteki Mariologicznej” Polskiego Towarzystwa Mariologicznego czy w naszym roczniku „Lignum Vitae”. Był także współorganizatorem sympozjów o tematyce maryjnej i kolbiańskiej, które odbyły się w Niepokalanowie: trzech ogólnopolskich i dwóch międzynarodowych.

Będąc przełożonym w Niepokalanowie Lasku przyczynił się również do organizowania Międzynarodowego Katolickiego Festiwalu Filmów i Multimediów w Niepokalanowie.

W 2004 r. Kapituła prowincjalna wybrała o. Stanisława Piętkę Definitorem Prowincjalnym i Gwardianem Klasztoru Niepokalanów, a tym samym został Asystentem Narodowym MI i Kustoszem Sanktuarium w Niepokalanowie. Pełnił te urzędy przez dwie kadencje do roku 2012.

Powierzano mu też inne funkcje w ramach zakonnej Prowincji. Oprócz wspomnianych, został w 1992 r. powołany do prowincjalnej Komisji Dzieła Powołań Kapłańskich i Zakonnych, a w 1996 r. wszedł w skład prowincjalnej Komisji ds. Apostolstwa. Był też członkiem innych komisji, które powstawały ad hoc dla przygotowania różnych inicjatyw – jak np.: Jubileuszu 25-lecia Kanonizacji św. Maksymiliana, 70 rocznicy męczeńskiej śmierci Świętego i Kapituły duchowej Prowincji na temat dziedzictwa kolbiańskiego, czy dla wypracowania programu niektórych dzieł. W latach 1993-2004 wykładał teologię dogmatyczną w WSD OO. Franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach i w niepokalanowskim junioracie. W 1996 r. zlecono mu funkcję członka Zarządu „Telewizji Niepokalanów”. Wielokrotnie bracia wybierali o. Stanisława jako delegata na Kapitułę Prowincjalną.

Został też doceniony w kościele warszawskim. Od roku 2006 Metropolita Warszawski powierzał mu obowiązek cenzora ksiąg i publikacji wydawanych przez Wydawnictwo OO. Franciszkanów w Niepokalanowie, który to pełnił wytrwale i skrupulatnie do końca swoich dni. Włączył także o. Stanisława do Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Warszawskiej (2009-2012) i wielokrotnie mianował ojcem duchownego dekanatu błońskiego (od 2013 r.).

Praktycznie od początku życia zakonnego i kapłańskiego towarzyszyły o. Stanisławowi liczne choroby, które jednak nie załamywały go, ale jeszcze bardziej przekonywująco pozwoliły mu głosić Słowo Boże. Świadectwem tego mogą być cieszące się uznaniem organizowane i prowadzone rekolekcje dla osób niepełnosprawnych lub – w ostatnich latach – dla osób z chorobą onkologiczną.

Od paru lat stan zdrowia pogorszał się, co budziło także zaniepokojenie wśród wiernych, zwłaszcza członków Rycerstwa Niepokalanej. W konsekwencji podjął terapię i był wielokrotnie zmuszony udawać się do szpitali.  W ostatnich miesiącach nastąpiło załamanie chorobowe. Ostatecznie siostra nasza śmierć cielesna czekała na naszego Ojca w jego ulubionym klasztorze w Niepokalanowie Lasku. Kilkanaście dni po powrocie z dłuższego pobytu w szpitalu, gdy pragnął udać się na nabożeństwo wypominkowe do kaplicy, poczuł się słabo i mimo wezwania pogotowia ratunkowego i podjęcia próby reanimacji, nie udało się przywrócić oddechu i akcji serca. Odszedł do Domu Matki otoczony obecnością i modlitwą współbraci z klasztoru, krótko po otrzymaniu świętych sakramentów.

W jubileuszowym roku 800-lecia Pieśni Słonecznej św. Franciszka z Asyżu chcemy błogosławić naszego Pana i dzięki Mu składać, również w życiu i śmierci naszych dobrych współbraci i kapłanów. Dziękujemy za osobę śp. o. Stanisława Piętki, za jego posługę w Kościele i naszej franciszkańskiej Prowincji; za wypełnienie powołania chrześcijańskiego i zakonnego, ale także swojej życiowej dewizy: „Jestem, gdy jestem dobry… Być dobrym”. Jednocześnie prosimy go, aby Niepokalana, której służył przez całe swe kapłańskie i zakonne życie, przygarnęła go do swego macierzyńskiego serca i otworzyła mu bramy Nieba, do którego – jak sam nauczał – prowadzi droga przez cierpienie. Polecamy go też wstawiennictwu jego i naszych świętych Patronów, zwłaszcza świętego ojca Franciszka i św. Maksymiliana M. Kolbego.

Uroczystości pogrzebowe śp. o. Stanisława Piętki odbyły się dnia 13 listopada 2025 r. w  Niepokalanowie. Rozpoczęły się o godz. 10.00 modlitwą różańcową w wypełnionej po brzegi wiernymi kaplicy-sanktuarium św. Maksymiliana, po czym trumna Zmarłego została procesyjnie przeniesiona do Bazyliki, gdzie o godzinie 11.00 o. bp Piotr Kleszcz, biskup pomocniczy Archidiecezji Łódzkiej, przewodniczył uroczystej Mszy Świętej w intencji śp. Ojca Stanisława. W koncelebrze byli obecni: ks. bp Rafał Markowski – biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej, o. Piotr Żurkiewicz – Prowincjał Prowincji Warszawskiej, o. Robert Wołyniec – Wikariusz Prowincji Gdańskiej, o. Marian Michasiów – Sekretarz Prowincji Krakowskiej, a także Delegaci prowincjalni z Ukrainy, Słowacji i Rosji oraz licznie zgromadzeni kapłani zakonni i diecezjalni (ok. 180 kapłanów). W uroczystościach wzięły również udział siostry i bracia zakonni oraz rzesze wiernych, zwłaszcza z różnych ośrodków Rycerstwa Niepokalanej w Polsce. Okolicznościową homilię wygłosił o. Grzegorz Bartosik z Niepokalanowa. Ciało zmarłego Ojca zostało złożone na cmentarzu zakonnym w Niepokalanowie. Procesję na cmentarz poprowadził i przewodniczył modlitwom nad trumną zmarłego o. Mirosław Adaszkiewicz, gwardian klasztoru Niepokalanów Lasek.

o. Jan M. Olszewski

Sekretarz Prowincji