Klasztory franciszkańskie w Łodzi

Okólna | Krecia | Krasickiego | Skwer św. Maksymiliana

Okólna

 

Tytuł klasztoru: Św. Antoni z Padwy 

Tytuł parafii: Św. Antoni z Padwy i św. Jan Chrzciciel 

Liczba parafian: 2100

ul. Okólna 185

91-520 ŁÓDŹ

tel. (42) 659 02 02

tel. (42) 659 02 85

e-mail: lagiewniki@franciszkanie.pl

 http://www.lagiewniki.franciszkanie.pl/

Gwardianem i proboszczem jest o. dr Ireneusz Klimczyk

 

Rys historyczny

Pierwszą klasztorną kaplicę pod wezwaniem św. Antoniego zbudowano w Łagiewnikach w roku 1676. Tę datę należy uważać za początek fundacji i nieformalnego przybycia tu franciszkanów. Inicjatywa fundacji pochodzi od właściciela dóbr łagiewnickich Samuela Zeleskiego. Według tradycji skłoniły go do niej dwa motywy. Pierwszym była rada krewnego Kacpra Stokowskiego (spoczywającego pod łagiewnickim kościołem), który w 1675 roku zachęcił fundatora, zaniepokojonego pomorem bydła, aby zwrócił się o pomoc do św. Antoniego, zamiast szukać winnych rzucenia czarów. Kaplica była więc prawdopodobnie wotum dziękczynnym za otrzymaną łaskę. Drugim motywem było zjawienie się św. Antoniego cieśli Jerzemu, który w tym czasie budował dziedzicowi młyn. Wzmianki o ponaglaniu fundatora przez Świętego sugerują, że może zwlekał on z wypełnieniem obietnicy.

Wieści o zjawieniu się św. Antoniego i łaski otrzymane za jego przyczyną sprawiły, że miejsce to zaczęto nawiedzać. S. Zeleski sprowadził od franciszkanów z Piotrkowa Trybunalskiego kapelana dla swego domu, spokrewnionego z rodziną o. Konstantego Plichtę, który zaczął obsługiwać kaplicę jako dworską. W dni świąteczne z jego posługi korzystali mieszkańcy okolicy, dość odległej od kościoła parafialnego św. Katarzyny w Zgierzu. Oficjalną datą fundacji jest dzień 18 marca 1681 roku, kiedy to nuncjusz papieski O. Pallavicini ogłosił Łagiewniki miejscem cudownym, (czyli sanktuarium), zatwierdził fundację S. Zeleskiego i uznał franciszkanów jego prawnymi posiadaczami, wcielając je "po wieczne czasy" do polskiej prowincji. Zaraz potem przystąpiono do budowy drewnianego kościoła i klasztoru.

Kościół poświęcono 29 sierpnia 1683 roku pod tytułami: Trójcy Świętej, NMP Niepokalanie Poczętej, św. Antoniego z Padwy i św. Jana Chrzciciela. Pierwotną kaplicę przeniesiono w miejsce "nad stawem", gdzie w odległości około 800 m. od kościoła znajduje się do dziś na należącym do miasta terenie łagiewnickiego lasu. 

Ponieważ rozwinął się tu żywy kult św. Antoniego i Łagiewniki stawały się celem pielgrzymek, postanowiono wznieść kościół murowany W 1701 roku położono kamień węgielny. Budowa trwała do 1723 roku. Dnia 16 maja 1726 roku arcybiskup gnieźnieński i prymas Królestwa Teodor Potocki kościół konsekrował pod jednym tytułem św. Antoniego Cudotwórcy. Drewno z dotychczasowego kościoła wykorzystano do pobudowania w okolicy kaplic: Przemienienia Pańskiego, MB Anielskiej, św. Walentego i św. Rocha.

W latach 1733-48 z ofiar pielgrzymów i dobrodziejów wzniesiono stojący także do dziś murowany klasztor. Łaskami słynący obraz św. Antoniego był już w pierwszej kaplicy Najstarsze opracowania dziejów Łagiewnik stwierdzają, że 4 października 1683 roku procesjonalnie wprowadzono do nowego kościoła cudami słynący obraz. Jego oryginalny wygląd nie jest obecnie znany Od czasów niepamiętnych bowiem nikt nie zdejmował pokrywającej go prawie w całości XVIII-wiecznej srebrnej sukienki. Inny zaś wizerunek, malowany w 1727 roku, który obok cudownego długo odbierał cześć we wspomnianej drewnianej kaplicy, jest - jak się wydaje - nie całkiem identyczną kopią cudownego obrazu. Łagiewniki były jednym z najbardziej znanych sanktuariów św. Antoniego na terenie Królestwa Polskiego. Pielgrzymowali tu również ludzie z Pomorza i Śląska, a nawet z Czech i Moraw.

Podobnie jak w innych sanktuariach, prowadzono tu Bractwo św. Antoniego (od 13 czerwca 1684), a także Bractwa Szkaplerza i św. Franciszka. Przy klasztorze był przytułek dla ubogich. Przez pewien czas franciszkanie z Łagiewnik obsługiwali sąsiednią parafię Szczawin (1796-1864), inkorporowaną do klasztoru przez arcybiskupa gnieźnieńskiego 2 maja 1796 roku, gdzie ich staraniem wybudowano (1796-97) drewniany kościół, który spłonął doszczętnie w 1988 roku. Po powstaniu styczniowym klasztor uległ kasacie (8 listopada 1864).

Za udział w powstaniu jeden z zakonników, Józef Sawicki został skazany na śmierć i stracony, a łagiewnicki gwardian, o. Leon Godlewski, zesłany na Syberię do Tunki w guberni irkuckiej, skąd powrócił w 1889 roku. W wyniku starań okolicznej ludności konsystorz warszawski, pismem z 26 września 1901 roku, postanowił utworzyć w Łagiewnikach parafię, która swoją działalność i prowadzenie ksiąg rozpoczęła od 1 stycznia 1902 roku. W latach 1907-1011 funkcję proboszcza pełnił o. Apolinary Kędzierski, franciszkanin. Korzystając z carskiego ukazu tolerancyjnego franciszkanie z prowincji galicyjskiej próbowali tu osiąść. Minister carski Stołypin pismem z 2 grudnia 1907 roku pozwolił na pobyt w Łagiewnikach trzech franciszkanów, którzy w 1910 roku musie' jednak opuścić obszar Królestwa.

Po pierwszej wojnie światowej zaraz w grudniu 1918 roku franciszkanie powróci do Łagiewnik. Wiele lat trwało odzyskiwanie budynku klasztornego, zajmowanego przez urząd gminy, policję, szkołę, pracowników tych instytucji i innych mieszkańców Zabranych gruntów nie odzyskano, ale dla urządzenia ogrodu, prowadzenia gospodarstw, a przede wszystkim dla zabezpieczenia się przed niepożądanym sąsiedztwem zakupu no w najbliższym otoczeniu kilka hektarów ziemi od właściciela dóbr łagiewnickich.

W okresie międzywojennym w klasztorze łagiewnickim mieścił się nowicjat konny (1926-1933). Przede wszystkim jednak prowadzono tu aktywne apostolstwo Wybudowano dom tercjarski, przeznaczony na różne spotkania (oddany do użytku 15 stycznia 1933), nieistniejące dziś budynki gospodarcze po północnej stronie kościoła (1930) oraz kaplicę filialną na nowym osiedlu (poświęconą 29 czerwca 1935) przy której obecnie istnieje oddzielny klasztor. Rozpoczęto także budowę gmachu prowadzenia gimnazjum (5 sierpnia 1930 poświęcono kamień węgielny), ale zmiany przełożonych pociągały zmiany koncepcji pracy. Nieukończony budynek po wojnie upaństwowiono. Obecnie stanowi on część szpitala chorób płucnych.

Podczas drugiej wojny światowej franciszkanie musieli opuścić klasztor. W 1940 roku Niemcy w kościele urządzili magazyn, a nieco później w klasztorze war ty naprawy samochodów i czołgów. W 1941 roku rozebrano trzy drewniane kap św. Walentego, MB Anielskiej i domek ojca Rafała, a w 1943 roku także kaplicę mienienia Pańskiego. Zaraz po ustaniu działań wojennych ukrywający się w okolicy współbracia zatroszczyli się o zajęcie klasztoru. W lutym 1945 roku przybył pierwszy powojenny przełożony o. Felicjan Szostak.

Po wojnie prowincja umieściła w klasztorze najpierw nowicjat (1945-1954), później studium filozofii (1954-1969), a w 1978 roku erygowała pełne Wyższe Seminarium Duchowne, na potrzeby którego wzniesiono odrębny budynek (1981-1986). Łagiewnickie sanktuarium, oprócz św. Antoniego, ma drugiego Patrona. Jest nim o. Rafał Chyliński (1694-1741), który spędził tu najbardziej dojrzałe i owocne lata swego życia (1728-1736 i 1738-1741). Trwał na modlitwie i umartwieniu, zasłynął jako niezwykły spowiednik i człowiek miłosierdzia. Pochowany w podziemiach kościoła, przez ponad dwa stulecia nieprzerwanie odbierał cześć. Beatyfikował go Jan Paweł II, 9 czerw ca 1991 roku w Warszawie. Błogosławionemu urządzono kaplicę od strony północno-wschodniej i przeniesiono do niej relikwie.

 

Krecia

Tytuł klasztoru: Niepokalane Poczęcie NMP 

Tytuł wikariatu parafialnego: Niepokalane Poczęcie NMP 

Liczba parafian: ok. 400

ul. Krecia 37 91-510 ŁÓDŹ

tel. (42) 659 48 32

 e-mail: krecia37@franciszkanie.pl

  http://www.krecia37.franciszkanie.pl

Gwardianem i wikariuszem parafii jest o. Janusz Siwicki

Rys historyczny

Placówkę franciszkańską w Łodzi przy ul. Kreciej 37 założył o. Bronisław Stryczny, gwardian i proboszcz parafii św. Antoniego w Łodzi-Łagiewnikach. Budowę kaplicy rozpoczęto w roku 1933 i zakończono w 1935. Uroczystego poświęcenia dokonał dnia 29 czerwca 1935 biskup Włodzimierz Jasiński, ordynariusz łódzki. Jurysdykcyjnie rektor, zamieszkujący przy kaplicy, należał do klasztoru łagiewnickiego i miał uprawnienia wikariusza parafii św. Antoniego w Łagiewnikach. Dopiero 24 września 1964 roku miało miejsce kanoniczne erygowanie klasztoru przy ul. Kreciej.

Od 19 listopada 1976 kaplica pw. Niepokalanego Poczęcia NMP pełni funkcję kościoła filialnego dla wydzielonego z parafii łagiewnickiej samodzielnego wikariatu, z prawem prowadzenia ksiąg metrykalnych. Kaplica murowana, bezstylowa. Główny ołtarz oraz ołtarze boczne św. Franciszka i św. Antoniego wykonane z dębowego drewna, w stylu neogotyckim przez br. Rogera Sowiaka.

W dniu 7 grudnia 1981 roku w kaplicy wybuchł pożar, ogień strawił całkowicie ołtarz oraz część podłogi w prezbiterium. W ciągu roku ołtarz zrekonstruowano rozbudowując go o nową mensę soborową.

Pierwotny budynek mieszkalny, wybudowany prowizorycznie w roku 1968. Dlatego też pod koniec 1979 roku zaczęto prace nad nowym domem, przewidując w nim również mieszkania dla wykładowców w budującym się równocześnie seminarium w Łagiewnikach. Do nowych pomieszczeń wspólnota przeniosła się jesienią 1985 roku. Zamieszkało w nich 3 ojców oraz kilku kleryków i chłopców, którzy uczęszczali do szkoły wieczorowej, aby uzyskać maturę.

Zgodnie z uchwałą Kapituły Prowincjalnej z 1989 roku klasztor w latach 1989-1996 pełnił funkcję ośrodka powołaniowo-rekolekcyjno-oazowego.

W 1996 roku klasztor został przeznaczony na dom formacyjny dla postulantów. W latach 1997-1998 w klasztorze przeprowadzono generalny remont oraz dokonano przebudowy drugiego piętra, aby przystosować go do potrzeb formacyjnych.


Krasickiego

 Tytuł klasztoru: Matka Boża Anielska 

 Tytuł parafii: Matka Boża Anielska 

Liczba parafian: 6500

ul. Krasickiego 2a

93-015 ŁÓDŹ

tel.(0 42) 689 31 12 (kancelaria)

tel.(0 42) 689 31 13

e-mail: rzgowska@gmail.com

http://www.rzgowska.franciszkanie.pl

Gwardianem i proboszczem jest o. Grzegorz Piórkowski

Rys historyczny

Głównym założycielem i pierwszym gwardianem klasztoru przy objętej 12 sierpnia 1945 roku po baptystach kaplicy był o. Felicjan Szustak. 27 lipca 1945 uzyskał on formalny akt przekazania dawnego zboru i domu przy ul. Krasickiego 1 (róg Rzgowskiej 41a) zakonowi franciszkanów, wydany przy Główny Urząd Tymczasowego Zarządu Państwowego w Łodzi. O. Felicjan przystosował kaplicę do nabożeństw katolickich i poświęcił ją 2 sierpnia 1945 przyjmując jako patronkę MB Anielską. Starania o tytuł własności trwały od roku 1957 i zakończyły się pozytywnie w roku 1967 orzeczeniem sądu, który zatwierdził nabycie tegoż prawa własności na dobru opuszczonym, przez zasiedzenie.

Kaplica była kilkakrotnie remontowana za urzędowania prawie każdego przełożonego. Z dniem 1 września 1974 biskup Józef Rozwadowski, ordynariusz łódzki, utworzył przy kaplicy ośrodek duszpasterski, zalecając franciszkanom obsługę wiernych określonego rejonu ulic, z prawem pełnienia wszystkich funkcji parafialnych. 2 sierpnia 1978 została erygowana parafia pw. MB Anielskiej.

Kaplica murowana, bezstylowa wybudowana przez Łódzkie Towarzystwo Baptystów w roku 1908, ze stropodachem o sklepieniu beczkowym, przypomina halę fabryczną. Klasztor, kanonicznie erygowany 20 maja 1947 przez komisarza generalnego o. Hadriana Leduchowskiego, mieścił się w starym drewnianym budynku z 1900 roku, przeznaczonym do rozbiórki. W roku 1986 rozpoczęto budowę nowego klasztoru na działce przy ul. Krasickiego 2a. Budowa oraz przystosowanie wnętrza trwało aż do 1997 roku. Rozbiórka starego klasztoru przy ul. Krasickiego 1 została dokonano na przełomie 1994-1995 roku. W kwietniu 1996 roku otwarto w części klasztoru środowiskową kaplicę dla dzieci z rodzin biednych i patologicznych. W 1997 roku odnowiono fasadę kościoła oraz zagospodarowano plac przy kościele.

4 października 1997 roku w obecności ks. abpa Władysława Ziółka, o. prowincjała Józefa Łapińskiego oraz wielu gości duchownych i świeckich został uroczyście poświęcony klasztor i Ośrodek Duszpastersko-Charytatywny. W klasztorze ma swoją siedzibę oddział "Radia Niepokalanów"

W listopadzie 1995 roku dekretem abp łódzkiego ks. Władysława Ziółka zmieniono granice naszej parafii. Aktualnie liczy ona ok. 6 500 osób. Na terenie parafii znajduje się 1 Liceum Ogólnokształcące i 2 Szkoły Podstawowe.

2.08.2008 - w Święto M.B. Anielskiej odbyło się poświęcenie terenu pod budowę nowej świątyni

17.09.2008 - w Święto Stygmatów św. Franciszka z Asyżu otrzymano pozwolenie na budowę

4.10.2008 - w Święto św. Franciszka z Asyżu nastąpiło poświęcenie "Kamienia Węgielnego" przez Ojca Prowincjała Mirosława Bartosa w obecności wiceprezydenta Miasta Łodzi Włodzimierza Tomaszewskiego

13.10.2008 - w dniu nawiedzenia parafii przez relikwie Bł. Karoliny Kózkówny została rozpoczęta budowa nowego kościoła (I etap: boczna kaplica Adoracji i zakrystia)

30.11.2008 - wmurowanie Kamienia Węgielnego przez księdza Arcybiskupa Władysława Ziółka

15.04.2009 - Poświecenie kaplicy "Porcjunkula"

29.11.2009 - konsekracja kościoła

 

Skwer św. Maksymiliana

Tytuł klasztoru: Święty Maksymilian Maria Kolbe

Tytuł parafii: Święty Maksymilian Maria Kolbe

Liczba parafian: 21000

Skwer św. Maksymiliana M. Kolbego 1

93-279 ŁÓDŹ

tel. (42) 648 95 83

e-mail: lodzdabrowa@franciszkanie.pl

 http://archidiecezja.lodz.pl/dabrowa

Gwardianem i proboszczem jest o. dr Mariusz Słowik

 Rys historyczny

Kościół Matki Bożej Anielskiej w Łodzi, a zwłaszcza dom zakonny, były w tak opłakanym stanie, że wymagały albo generalnego remontu, albo w ogóle nowej budowy od fundamentów. Ponieważ władze państwowe nie zezwalały ani na jedno, ani na drugie, powstała myśl, aby poszukać w Łodzi na osiedliny innego miejsca. Penetrując nowe dzielnice miasta franciszkanie zwrócili uwagę na duży plac w osiedlu Łódź-Dąbrowa, gdzie o założenie parafii zabiegał już biskup Michał Klepacz, a jego starania kontynuował biskup Józef Rozwadowski, śląc każdego roku, od 1956, pisma do władz miejskich o zezwolenie na budowę kościoła, kwitowane każdorazowo negatywną odpowiedzią. Długie i żmudne starania naszej prowincji zyskały poparcie arcybiskupa Bronisława Dąbrowskiego, sekretarza Episkopatu Polski, tak więc Kapituła Prowincjalna, obradująca w czerwcu 1980 roku, poparła jednogłośnie w tajnym głosowaniu wniosek, aby zabiegać jednocześnie o zezwolenie na budowę w tym osiedlu kościoła i domu zakonnego.

Dnia 29 stycznia 1981 roku prowincjał otrzymał wymagane pozwolenie i tegoż dnia wpisano do Księgi wieczystej pod numerem 25223 akt własności na działkę o łącznej powierzchni 99 arów, 44 m kwadratowych. W miesiąc później otrzymano lokalizację na kościół i klasztor. Bp Józef Rozwadowski dekretem z dnia 12 czerwca 1981 roku erygował nową parafię pod wezwaniem św. Maksymiliana Kolbego, a jej administrację powierzył na stałe zakonowi. Z dniem ogłoszenia dekretu rozpoczęto prowadzenie duszpasterstwa.

Teren parafii wydzielono z czterech sąsiednich: Św. Anny, MB Anielskiej, Przemienienia Pańskiego i Św. Wojciecha; liczba wiernych sięgała 60 tys. W dniu 13 czerwca 1981 roku poświęcony został plac pod budowę nowej świątyni, a już nazajutrz odprawiono pierwszą niedzielną Mszę świętą przy polowym ołtarzu.

Budowa kościoła to sprawa długiego czasu, trzeba więc było postawić tymczasowe obiekty: kaplicę i dom zakonny oraz sale katechetyczne. Na sąsiedniej, wydzierżawionej od Urzędu Miasta Łodzi posesji przy ul. Tatrzańskiej 111, w oparciu o wymogi prawa budowlanego, to jest na trwałych fundamentach z wszystkimi połączeniami miejskimi: gaz, woda ciepła i zimna oraz centralne ogrzewanie, rozpoczęto prace w sierpniu, a już 8 grudnia kaplica z całym zapleczem została uroczyście poświęcona "Przybyła nowa baza pokoju i sprawiedliwości" - tak określił konsekrowane miejscy bp Władysław Ziółek.

Tydzień wcześniej, 1 grudnia 1981, prowincjał dokonał kanonicznego założenia domu zakonnego pod tym samym tytułem św. Maksymiliana Kolbego. Pierwszym gwardianem został o. Ludwik Bartoszak, który najpierw poszukiwał odpowiedniego miejsca, potem prowadził starania o jego pozyskanie, a także o zezwolenie na budowę, wreszcie kierował samą budową.

Ogłoszony przez Kurię Prowincjalną przy współpracy Stowarzyszenia Architektów Polskich konkurs na projekt ośrodka zakonno-parafialnego wraz z kościołem, przy niósł pięć prac zespołowych. Komisja konkursowa w dniu 14 listopada 1981 roku wy brała projekt zespołu kierowanego przez architekta Witolda Millo. Kamień węgielny wyjęty z grobu św. Piotra Apostoła i pobłogosławiony 13 października 1981 roku przez papieża Jana Pawła II, został wmurowany w pięć lat po rozpoczęciu budowy,15 czerwca 1986 roku.

1 października 1989 roku dekretem abp łódzkiego Władysława Ziółka podzielono naszą parafię, wydzielając z niej nową parafię pw. Trójcy Przenajświętszej. 3 grudnia 1995 roku ks. abp Władysław Ziółek poświęcił kościół górny i dzwony. Dnia 22 października 2000 roku miała miejsce konsekracja kościoła.