Siostry Klaryski

Św. Klara, córka szlachcica Favarone d'Offreduccio i Ortolany, urodziła się w Asyżu w 1193 r. (według innych w 1194). W wieku 18 lat pociągnięta ideałami ubóstwa, pokory oraz umiłowania Ukrzyżowanego Chrystusa, którymi żył i głosił Franciszek Bernardone, w nocy niedzieli Palmowej 1211 r. uciekła z pałacu swoich rodziców i udała się do Porcjunkuli, gdzie czekał na nią Franciszek ze swoimi braćmi. Tu z rąk Biedaczyny otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny, ale wcześnie ściął jej piękne i bujne włosy. Przy ołtarzu Matki Bożej Anielskiej poświęciła się Bogu przyrzekając pozostać na zawsze ubogą, posłuszną i dziecinną za przykładem Jezusa Chrystusa. Tej nocy powstał drugi zakon franciszkański znany dziś w świecie pod nazwą: siostry klaryski.
Franciszek rzeczywiście odegrał w życiu Klary wspaniałą rolę przez wskazanie drogi do Chrystusa, którego już przedtem wybrała za wzór i cel swoich wszystkich dążeń. Gdy w 1211 r. wyszła ukradkiem z domu i udała się do Franciszka nie spodziewała się, że skutki tego czynu przekroczą granice Asyżu, a później Italii. Wiedziała jedno: do najważniejszego dzieła w historii ludzkości - do zbawienia - kobieta jest tak samo powołana jak i mężczyzna. I w równej z nim mierze odpowiada przed Bogiem i bliźnimi za los i wartość tego dzieła w sobie i w całym świecie.

Po krótkim pobycie u ss. Benedyktynek k. Asyżu (Bastia i Subasio) Franciszek przyprowadził ją do klasztoru przy kościele św. Damiana. Od roku 1211 do śmierci w 1253 roku Klara walczyła o zachowanie tożsamości zakonu, do którego przylgnęła nazwa: "Ubogie panie". Walczyła o pełną treść tego tytułu tłumacząc papieżom Grzegorzowi IX i Innocentemu IV, że w proteście ubóstwem przeciwko szerzącemu się kultowi pieniądza i bogactw kobiety potrafią przynajmniej dorównać mężczyzną. Została zrozumiana przez ówczesny świat niewieści. Do klasztoru przy kościółku św. Damiana zaczęły się zgłaszać postulantki z różnych klas społecznych. Pierwszymi były: jej rodzona siostra Katarzyna, która przybrała imię Agnieszka, późniejsza przełożona klasztoru w Monticelii, a po śmierci została kanonizowana; jej własna matka po owdowieniu, Mortulana z najmłodszą córką Beatrycze. Idea takiego włączania się w życie Kościoła trafiła w Europie na dobry grunt. Takim były Czechy ze św. Agnieszką z Pragi i Polska, gdzie w drugiej połowie XIII wieku widzimy wśród klarysek św. Kingę, bł. Salomeę i bł. Jolantę - wszystkie z książęcego rodu.

W postawie Klary nie było ani pogardy, ani naiwnego uwielbienia tego świata, który według niej składał się z jej braci i sióstr w człowieczeństwie. Giotto namalował ją pochyloną nad martwym ciałem św. Franciszka, od którego wiele się nauczyła - przede wszystkim szacunku dla dzieła Bożego, jakim jest cały kosmos i w nim człowiek. Była pojętą uczennicą i doskonałą mistrzynią kobiecości dbałej o swoje prawa; broniącej własnej godności w granicach uznawanych nie kaprysami ludzi, lecz wolą Bożą. Przez całe życie okazywała się mężną niewiastą, małą, wyrozumiałą, delikatną, ale zawsze zdecydowaną. Chętnie nazywała się roślinką św. Franciszka.

Gdy Franciszek, obdarzony stygmatami, zapadał na zdrowiu, Klara przyjęła go u św. Damiana i gościła w celi zbudowanej dlań w ogrodzie. Krótko przed śmiercią Biedaczyna przekazał jej, ostatnią swoją wolę, a po jego zgonie bracia przynieśli jego ciało do św. Damiana i Święta po raz ostatni kompletowała jego stygmaty.

W klasztorze św. Damiana Klara przeżyła 42 lata, w tym aż 28 w chorobie i cierpieniu. Do samej śmierci pełniła posługę przełożonej. Śmiertelnie chorą odwiedził papież Innocenty IV. 2 dni przed śmiercią Klary tenże papież zatwierdza regułę napisaną przez nią na wzór reguły św. Franciszka. Zmarła 11 sierpnia 1253 roku. Kanonizował ją papież Aleksander IV 15 sierpnia 1255 r. w Anagni.

Siostry Klaryski z Miedniewic

Przy sanktuarium Świętej Rodziny w Miedniewicach znajduje się Klasztor Sióstr Klarysek. Fundacja klasztoru powstała jako votum dziękczynne ojców franciszkanów za kanonizację o. Maksymiliana Kolbego. Siostry przybyły z XIII-wiecznego klasztoru w Starym Sączu i dnia 8 grudnia 1986 roku nastąpiło uroczyste wprowadzenie sióstr klarysek do klasztoru i zamknięcie klauzury.

Zakon Sióstr Klarysek, zwany także II zakonem franciszkańskim, należy do wielkiej rodziny franciszkańskiej, której początek dał św. Franciszek z Asyżu w XIII w. Św. Klara, porwana ideałem św. Franciszka, poszła za nim śladami Chrystusa cichego, pokornego i ubogiego, urzeczywistniając w swoim zakonie piękno życia ewangelicznego. Modlitwa i umartwienie, wyrzeczenia i ofiary były środkiem do zdobycia czystej, doskonałej miłości Bożej, tak że mogła powiedzieć za św. Franciszkiem: "Bóg mój i wszystko moje".

Siostry klaryski realizują w Kościele szczególną formę życia wewnętrznego polegającego na oddaniu się kontemplacji, by służyć Bogu i Kościołowi w odosobnieniu klauzury. Szczególne powołanie, którego przykład dała św. Klara, to droga świętej prostoty, pokory i ubóstwa, to życie ciche i ukryte, to apostolstwo modlitwą, pokutą, umartwieniem i wyrzeczeniem, to włączenie się ofiarą i cierpieniem w misję zbawczą Kościoła.
Istotą ich życia duchowego jest poznawanie i kontemplowanie Chrystusa Pana, a przez Chrystusa tajemnicy Boga, nieskończonej Miłości i najwyższego Dobra, sprawowanie liturgii Kościoła i słuchanie Słowa Bożego, które jest źródłem łaski, mocy i światła, oddawanie się wytrwałej modlitwie i praktyce pokuty.

Pójście wzorem św. Klary śladami Chrystusa ubogiego, cierpiącego i pokornego jest żywym świadectwem piękna, prawdy i mocy życia ewangelicznego. Zjednoczenie z Bogiem najowocniej dokonuje się podczas trwania u stóp tabernakulum w pokorze, samozaparciu i wyrzeczeniu, a jednocześnie w duchowej radości, której źródłem jest stała obecność Boga w duszy, możność obcowania z Bogiem przez nieustanną modlitwę, wolność ducha po wyrzeczeniu się wszystkiego, czystość serca i pokorne poddanie się woli Bożej.

Codzienne życie ukryte w murach klasztoru upływa na modlitwie i pracy. Wszystko podporządkowane jest jednemu celowi - uwielbieniu Boga. Służy temu przede wszystkim modlitwa. Sercem klasztoru jest chór zakonny, gdzie mniszki kilka razy dziennie gromadzą się na wspólne modlitwy. Tu uczestniczą w Mszy św., która jest ośrodkiem i szczytem życia konsekrowanego, wspólnie uwielbiają Boga w Liturgii Godzin - pięknej modlitwie Kościoła mającej na celu uświęcenie całego dnia, oddają się studium Słowa Bożego, modlitwie i kontemplacji. Tu biorą udział w adoracjach Najświętszego Sakramentu, nabożeństwach, dniach skupienia i pokuty w specjalnych intencjach, uczestniczą w rekolekcjach i konferencjach ascetycznych.

Umacnianie i pogłębianie ducha modlitwy i kontemplacji to nieustanne przyjmowanie klauzury jako szczególnego daru, jako dobrowolnej odpowiedzi na nieskończoną miłość Boga, jako miejsca wyzwalającego moc ducha wolności, miejsca duchowej komunii z Bogiem, w którym zewnętrzne ograniczenie przestrzeni i kontaktów sprzyja wewnętrznemu przeżywaniu wartości ewangelicznych. Ważne jest pogłębianie świadomości odpowiedzialności za skuteczność misji zbawczej Kościoła - o klauzurze, jako przestrzeni zbawienia, gdzie modlitwa, cierpienie, codzienny trud poświęcane są za zbawienie świata.
Siostry klaryski, naśladując św. Franciszka i św. Klarę, chcą objąć sercami cały świat, by w każdy czas chwalić Boga modlitwą i wiernie Mu służyć. Wzorem ich życia jest św. Klara, która czysta, pokorna, cicha i uboga niosła wszystkim franciszkańską radość, POKÓJ I DOBRO!

Siostry Klaryski
zapraszają dziewczęta pragnące służyć Bogu
w zakonie kontemplacyjno-klauzurowym
w duchu św. Franciszka i św. Klary
Siostry Klaryski
Miedniewice 90 * 96-315 WISKITKI *
tel.(046)856-93-80
e-mail: klaryski_m@zakon.opoka.org.pl

Linki pozostałych klasztorów sióstr Klarysek:

Stary Sącz http://www.klaryski.sacz.pl/ e-mail:sekretariat@klaryski.sacz.pl
Kraków http://www.klaryski.pl/ e-mail:klaryski@pro.onet.pl
Skaryszew http://www.skaryszew.klaryski.opoka.org.pl/ e-mail:skaryszew@klaryski.opoka.org.pl
Zamość http://www.zamosc.franciszkanie.pl/ e-mail: klaryskizamosc@wp.pl